Ο τρόπος με τον οποίο ζούμε κάθε ημέρα έχει σημασία. Όταν αντιμετωπίζουμε τους άλλους αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό με σεβασμό και συμπόνια, τιμούμε τον Θεό ως Δημιουργό μας και αναγνωρίζουμε τη θυσία του Ιησού για εμάς.
Η Αγία Γραφή μάς λέει ότι όλοι έχουμε αμαρτήσει και ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος (Ρωμαίους 3:23).
Μας λέει επίσης ότι η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή (Ιακώβου 2:14–26). Μας διδάσκει ότι ένας από τους σαφέστερους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να φανερώσουμε την αφοσίωσή μας στον Θεό είναι να αγαπάμε τους άλλους (Ιωάννης 13:35) και να προσφέρουμε βοήθεια σε εκείνους που περνούν δυσκολίες στη ζωή (Ιακώβου 1:27 · Ησαΐας 56:7).
Οι Αντβεντιστές πιστεύουν ότι οι πράξεις και τα λόγια που διαμορφώνουν τη συμπεριφορά μας μπορούν να αποτελέσουν μία από τις ισχυρότερες μαρτυρίες για την αγάπη του Ιησού Χριστού.
Όταν αναγνωρίζουμε τον Ιησού ως Σωτήρα μας από την αμαρτία, αφήνουμε πίσω έναν τρόπο ζωής επικεντρωμένο στον εαυτό μας και επιδιώκουμε μια ταπεινή χριστιανική ζωή που δοξάζει Εκείνον (Κολοσσαείς 3:1–17).
Αφού όμως όλοι κάνουμε λάθη και αγωνιζόμαστε με την αμαρτία, πώς μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι η συμπεριφορά μας αντανακλά όλο και περισσότερο τον χαρακτήρα του Θεού;
Η Αγία Γραφή μάς προσφέρει διαχρονική καθοδήγηση σχετικά με τις προθέσεις, τις συμπεριφορές και τις στάσεις που ωφελούν εμάς, τους άλλους και τη σχέση μας με τον Θεό.
Και για να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πώς εφαρμόζονται αυτές οι αρχές στην καθημερινότητα, η επίγεια ζωή του Ιησού αποτελεί το πρότυπό μας.
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 22: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Καλούμαστε να είμαστε ένας λαός του Θεού που σκέφτεται, αισθάνεται και ενεργεί σε αρμονία με τις βιβλικές αρχές σε κάθε πτυχή της προσωπικής και κοινωνικής ζωής.
Για να μπορεί το Άγιο Πνεύμα να αναδημιουργεί μέσα μας τον χαρακτήρα του Κυρίου μας, επιλέγουμε να συμμετέχουμε μόνο σε όσα καλλιεργούν στη ζωή μας καθαρότητα, υγεία και χαρά που αντανακλούν τον Χριστό.
Αυτό σημαίνει ότι η ψυχαγωγία και η διασκέδασή μας πρέπει να ανταποκρίνονται στα υψηλότερα πρότυπα χριστιανικής αισθητικής και ποιότητας.
Αναγνωρίζοντας τις πολιτισμικές διαφορές, επιλέγουμε ενδυμασία απλή, σεμνή και περιποιημένη, όπως αρμόζει σε ανθρώπους των οποίων η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στον εξωτερικό στολισμό, αλλά στο άφθαρτο κόσμημα ενός πράου και ήρεμου πνεύματος.
Επειδή το σώμα μας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, καλούμαστε επίσης να το φροντίζουμε με σύνεση.
Μαζί με επαρκή σωματική άσκηση και ανάπαυση, επιλέγουμε την πιο υγιεινή διατροφή που είναι δυνατόν και απέχουμε από τις ακάθαρτες τροφές που προσδιορίζονται στις Γραφές.
Επειδή τα οινοπνευματώδη ποτά, ο καπνός και η ανεύθυνη χρήση φαρμάκων και ναρκωτικών ουσιών είναι επιβλαβή για το σώμα μας, απέχουμε και από αυτά.
Αντίθετα, επιδιώκουμε οτιδήποτε φέρνει τις σκέψεις και το σώμα μας κάτω από την πειθαρχία του Χριστού, ο οποίος επιθυμεί την υγεία, τη χαρά και το καλό μας.
(Γέν. 7:2 · Έξ. 20:15 · Λευ. 11:1–47 · Ψαλμ. 106:3 · Ρωμ. 12:1–2 · Α΄ Κορ. 6:19–20 · 10:31 · Β΄ Κορ. 6:14–7:1 · 10:5 · Εφ. 5:1–21 · Φιλ. 2:4 · 4:8 · Α΄ Τιμ. 2:9–10 · Τίτ. 2:11–12 · Α΄ Πέτρ. 3:1–4 · Α΄ Ιωάν. 2:6 · Γ΄ Ιωάν. 2)
ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ;
Επειδή ο Χριστός μάς έχει απελευθερώσει από τις αιώνιες συνέπειες της αμαρτίας, ζούμε τώρα τη ζωή μας με ευγνωμοσύνη για αυτό το ύψιστο δώρο.
«Eπειδή, αν εμείς αμαρτάνουμε εθελούσια, αφού λάβαμε τη γνώση τής αλήθειας, δεν απολείπεται πλέον θυσία για τις αμαρτίες·» (Εβραίους 10:26).
Όταν μελετούμε ολόκληρη την Αγία Γραφή, βλέπουμε να επανέρχονται ορισμένα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς. Μέσα από αυτά μπορούμε να κατανοήσουμε ποιες στάσεις και πράξεις έχουν αξία ενώπιον του Θεού και εκφράζουν αγάπη προς τους άλλους.
Μερικά από αυτά τα βασικά χαρακτηριστικά είναι:
Συμπόνια και καλοσύνη
Γενναιοδωρία
Ταπεινοφροσύνη
Υπομονή
Χαρά
Ειρήνη
Πιστότητα
Έλεος και συγχωρητικότητα
Η Αγία Γραφή αναφέρει επίσης συμπεριφορές που καταστρέφουν τόσο εμάς όσο και τους ανθρώπους γύρω μας:
Εγωισμός
Μίσος και κακία
Σεξουαλική ανηθικότητα
Απληστία και ειδωλολατρία
Συκοφαντία
Προκατάληψη
Το πρώτο βήμα είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε αυτές τις συμπεριφορές.
Στη συνέχεια μπορούμε να εμβαθύνουμε στις Γραφές για να μάθουμε πώς να καλλιεργούμε στη ζωή μας συνήθειες που αντανακλούν τον Χριστό, ακολουθώντας το παράδειγμά Του (Α΄ Πέτρου 2:21).
Ναι, θα κάνουμε λάθη. Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι η συνολική κατεύθυνση και το σταθερό πρότυπο της ζωής μας.
Ο φιλόσοφος Γουίλιαμ Ντουράντ έγραψε:
«Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένα. Επομένως, η αριστεία δεν είναι μια πράξη, αλλά μια συνήθεια».
Το ίδιο ισχύει και για τη χριστιανική μας συμπεριφορά.
Δεν κερδίζουμε ούτε χάνουμε «πόντους» ενώπιον του Θεού με κάθε μεμονωμένη πράξη. Ο Θεός γνωρίζει την καρδιά μας και βλέπει την κατεύθυνση που ακολουθεί η ζωή μας.
Όταν μελετούμε την Αγία Γραφή με προσευχή και καλλιεργούμε συνειδητά σωστές συνήθειες, το Άγιο Πνεύμα μπορεί να χρησιμοποιήσει την καθημερινή μας συμπεριφορά για να ευλογήσει τους ανθρώπους γύρω μας.
Όπως συμβούλευσε ο Παύλος στη Ρωμαίους 12:2, ο τρόπος ζωής μας δεν πρέπει απλώς να ακολουθεί τα πρότυπα του κόσμου:
«Kαι να μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά να μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο» (Ρωμαίους 12:2).
ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;
ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΑΣ
Όταν ο Ιησούς έζησε στη γη πριν από περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, συχνά Τον συναντούμε να φροντίζει αρρώστους και μοναχικούς ανθρώπους, να δείχνει εξαιρετική υπομονή, να πραγματοποιεί θαύματα και να μιλά για την αγάπη Του προς τον Πατέρα.
Μερικές φορές ξεχνάμε ότι ένας από τους σκοπούς της επίγειας ζωής Του ήταν να μας αποκαλύψει ποιος είναι ο Θεός.
Με τον τρόπο που ζούσε και αντιμετώπιζε τους ανθρώπους, ο Ιησούς αποκάλυπτε τον χαρακτήρα του Θεού. Ήταν ο Λόγος του Θεού που έγινε άνθρωπος.
Το πρώτο κεφάλαιο του Ιωάννη μάς λέει:
«ΣTHN αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος.
Aυτός ήταν στην αρχή προς τον Θεό» (Ιωάννης 1:1–2).
Ο χαρακτήρας του Θεού δεν αλλάζει, και ο Ιησούς τον φανέρωσε μέσα από τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόταν με τους ανθρώπους γύρω Του.
Το να μοιάζουμε στον Χριστό σημαίνει να αντανακλούμε τον χαρακτήρα του Θεού.
Μπορεί εύκολα να ξεχνάμε ότι ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους γύρω μας — ακόμη και εκείνους που εμείς δυσκολευόμαστε περισσότερο να αγαπήσουμε — όπως αγαπά και εμάς.
Την ίδια αγάπη, χάρη και συγχώρηση που προσφέρει ο Θεός στους ανθρώπους καλούνται και οι Χριστιανοί να δείχνουν προς τους άλλους (Εφεσίους 4:32), ώστε η ζωή τους να αποτελεί εικόνα του χαρακτήρα Του.
Αν προσπαθούσαμε να ζούμε όπως ο Ιησούς στον σημερινό κόσμο, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει:
Να φροντίσουμε έναν άνθρωπο που είναι άρρωστος.
Να καλωσορίσουμε έναν νέο γείτονα με μια απλή πράξη καλοσύνης.
Να καθίσουμε για φαγητό και συζήτηση με έναν άστεγο άνθρωπο.
Να προσφέρουμε τρόφιμα και ρούχα σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη.
Να επισκεφθούμε ανθρώπους στη φυλακή.
Να βοηθήσουμε δωρεάν έναν ηλικιωμένο γείτονα σε μια εργασία που δυσκολεύεται να κάνει.
Να μην διαδίδουμε ούτε να συμμετέχουμε σε κουτσομπολιά.
Να δείχνουμε καλοσύνη ακόμη και σε κάποιον που δεν μας συμπεριφέρθηκε καλά.
ΣΕ ΟΣΑ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ
Πώς όμως μαθαίνουμε να συμπεριφερόμαστε όπως ο Χριστός;
Όταν ο Παύλος έγραψε στους Φιλιππησίους, τους προέτρεψε να στρέφουν τη σκέψη τους σε όσα είναι αληθινά, σεμνά, δίκαια, καθαρά και άξια επαίνου:
«Tέλος, αδελφοί μου, όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσα είναι καθαρά, όσα είναι προσφιλή, όσα έχουν καλή φήμη, αν υπάρχει κάποια αρετή, και αν υπάρχει κάποιος έπαινος, αυτά να συλλογίζεστε» (Φιλιππησίους 4:8).
Και στη συνέχεια τους διαβεβαίωσε ότι «ο Θεός τής ειρήνης θα είναι μαζί σας» (Φιλιππησίους 4:9).
Η ίδια αρχή ισχύει και σήμερα.
Όταν γεμίζουμε τον νου μας με καλές και ωφέλιμες σκέψεις και με τον Λόγο του Θεού, αυτό επηρεάζει άμεσα τις στάσεις και τη συμπεριφορά μας.
Αντίθετα, όταν επιλέγουμε διαρκώς να παρακολουθούμε ή να σκεφτόμαστε πράγματα που συγκρούονται με αυτές τις αρχές — πράγματα ανέντιμα, ακάθαρτα ή βίαια — υπάρχει κίνδυνος οι στάσεις και οι συμπεριφορές μας να αρχίσουν να ακολουθούν την ίδια κατεύθυνση.
Δεν είναι πάντοτε εύκολο να είμαστε ευγενικοί με ανθρώπους που είναι δύσκολοι ή μας ενοχλούν.
Η συμπόνια, όμως, μας υπενθυμίζει ότι ούτε η δική μας συμπεριφορά είναι πάντοτε τέλεια και ότι και εμείς έχουμε ανάγκη από τη χάρη και την κατανόηση που θέλουμε να δείχνουμε στους άλλους.
Η ανάπτυξη συνηθειών καλοσύνης μπορεί να απαιτεί συνειδητή προσπάθεια.
Μπορούμε, για παράδειγμα:
Να τηλεφωνούμε τακτικά σε έναν αγαπημένο άνθρωπο και να ενδιαφερόμαστε πραγματικά για το πώς είναι.
Να ακούμε προσεκτικά όταν κάποιος μας μιλά.
Να προσπαθούμε να δούμε μια κατάσταση από την οπτική του άλλου: «Αν περνούσα το ίδιο, τι θα σκεφτόμουν ή πώς θα ένιωθα;»
Να προσφέρουμε τακτικά εθελοντική υπηρεσία σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη, σε δομές σίτισης, φιλοξενίας, φροντίδας ηλικιωμένων ή παιδιών και σε άλλες κοινωνικές διακονίες.
Ο C. S. Lewis, στο έργο του The Chronicles of Narnia, έγραψε:
«Ταπεινοφροσύνη δεν σημαίνει να σκέφτεσαι λιγότερο για τον εαυτό σου, αλλά να σκέφτεσαι λιγότερο τον εαυτό σου».
Με άλλα λόγια, όλοι οι άνθρωποι έχουν ίση αξία ενώπιον του Θεού.
Το να ενδιαφερόμαστε για τους άλλους δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποτιμούμε τον εαυτό μας ή να αδιαφορούμε για τις πραγματικές μας ανάγκες.
Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας είναι επίσης σημαντικός.
Η συνεχής αυτοαπόρριψη ή η πεποίθηση ότι ποτέ δεν είμαστε αρκετά καλοί μπορεί τελικά να μας κάνει να παραμένουμε παγιδευμένοι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Καθώς λοιπόν φροντίζουμε τη σωματική και ψυχική μας υγεία, χρειάζεται παράλληλα να μαθαίνουμε να βάζουμε τις πραγματικές ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας παρορμήσεις και επιθυμίες.
Για να μας βοηθήσει σε αυτή την πορεία, ο Παύλος χρησιμοποιεί την εικόνα της πανοπλίας του Θεού.
Μας καλεί να είμαστε καθημερινά προετοιμασμένοι με χαρακτηριστικά που αντανακλούν τον Χριστό: να ζούμε στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη, να είμαστε έτοιμοι να μεταφέρουμε το Ευαγγέλιο, να ασκούμε πίστη, να έχουμε βεβαιότητα για τη σωτηρία μας, να χρησιμοποιούμε τον Λόγο του Θεού και να προσευχόμαστε εν Πνεύματι (Εφεσίους 6:10–20).
Για να ζούμε όπως ο Ιησούς, χρειάζεται καθημερινά να εξασκούμε τις συνήθειες που μας βοηθούν να μοιάζουμε περισσότερο σε Εκείνον.
Αντί να επικεντρωνόμαστε αποκλειστικά στη δική μας πρόοδο, καλούμαστε να συμπεριλαμβάνουμε και τους άλλους στην πορεία μας και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον να προχωρά.
Δεν πρόκειται να τα κάνουμε όλα σωστά από την πρώτη ημέρα της χριστιανικής μας ζωής — ούτε ίσως μετά από χιλιάδες ημέρες.
Η ανάπτυξη νέων συνηθειών μπορεί να διαρκέσει μια ολόκληρη ζωή.
Ο Θεός όμως είναι γεμάτος αγάπη και υπομονή. Το ζητούμενο είναι η γνήσια πνευματική πρόοδος και όχι η επίτευξη μιας ανθρώπινης τελειότητας.
Εκείνο που έχει σημασία είναι να συνεχίζουμε καθημερινά, ακόμη και όταν αποτυγχάνουμε. Όπως και στη σωματική άσκηση, αν μια ημέρα δεν τα καταφέρουμε τόσο καλά, μπορούμε την επόμενη να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας.
Και δεν είμαστε μόνοι στην πνευματική μας πορεία.
Το Άγιο Πνεύμα είναι μαζί μας και εργάζεται στη ζωή μας, βοηθώντας μας να αυξανόμαστε με τον χρόνο.
ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Η Αγία Γραφή μάς θυμίζει ότι ο Θεός κοιτάζει την καρδιά και όχι απλώς την εξωτερική εμφάνιση (Α΄ Σαμουήλ 16:7).
Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε πού βρίσκεται η πραγματική αξία ενός ανθρώπου ενώπιον του Θεού.
Εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ο χαρακτήρας μας, οι επιλογές μας και η προθυμία μας να επιτρέψουμε στον Θεό να μας μεταμορφώνει σύμφωνα με την εικόνα Του (Ρωμαίους 12:1–2).
Δεν χρειαζόμαστε ακριβά ρούχα, κοσμήματα ή τα τελευταία καταναλωτικά προϊόντα για να μας αγαπήσει και να μας δεχτεί ο Θεός.
Η αξία μας δεν βρίσκεται σε αντικείμενα που σύντομα παλιώνουν, χαλούν ή αντικαθίστανται.
Καλούμαστε να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία σε χαρακτηριστικά όπως η πραότητα, ο σεβασμός, η σεμνότητα και η σύνεση.
Η σεμνότητα και η σύνεση μπορεί να μην ακούγονται εντυπωσιακές, αλλά συχνά είναι πολύ ευκολότερο να αποφεύγουμε εξαρχής επιλογές που δημιουργούν οικονομικά, κοινωνικά ή προσωπικά προβλήματα, παρά να αντιμετωπίζουμε αργότερα τις συνέπειές τους.
Αυτά τα χαρακτηριστικά αναπτύσσονται σε όλη τη διάρκεια της χριστιανικής ζωής μέσα από την πίστη και την πιστή διαχείριση όσων μας έχει εμπιστευθεί ο Θεός.
Η δυνατότητα να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την προσπάθεια να εντυπωσιάσουμε τους άλλους με την τελευταία μόδα.
ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ — ΑΣΚΗΣΗ, ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
Οι χριστιανικές συνήθειες περιλαμβάνουν επίσης τη φροντίδα της υγείας μας μέσα από τακτική σωματική άσκηση, υγιεινή διατροφή και επαρκή ανάπαυση.
Ο Παύλος είπε στους Κορινθίους:
«Eίτε, λοιπόν, τρώτε είτε πίνετε είτε κάνετε κάτι, τα πάντα να τα κάνετε προς δόξαν τού Θεού» (Α΄ Κορινθίους 10:31).
Ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο φροντίζουμε την υγεία και τη φυσική μας κατάσταση μπορεί να αποτελεί μαρτυρία για τον Θεό.
Η φροντίδα του σώματος και του νου μας αποτελεί πράξη υπεύθυνης διαχείρισης όσων Εκείνος μας έχει εμπιστευθεί και μπορεί να γίνει μια ορατή μαρτυρία στον κόσμο γύρω μας.
Η συνειδητή επιλογή της τροφής μας αποτελεί σημαντική πλευρά της φροντίδας της υγείας.
Η διατροφή μπορεί είτε να υποστηρίζει την καλή λειτουργία του οργανισμού μας είτε να συμβάλλει στην εμφάνιση προβλημάτων υγείας.
Γι’ αυτό επιλέγουμε, όσο είναι δυνατόν, τροφές που υποστηρίζουν την υγεία και την ευεξία.
Παράλληλα, η σωστή ισορροπία ανάμεσα στην κίνηση και την ανάπαυση συμβάλλει στην καλή κυκλοφορία, στη μυϊκή δύναμη και στη συνολική υγεία της καρδιάς και του εγκεφάλου.
Ο επαρκής ύπνος στο τέλος κάθε ημέρας είναι σημαντικός, όπως σημαντική είναι και η εβδομαδιαία ανάπαυση κατά το Σάββατο.
Φροντίζοντας την υγεία μας, μπορούμε να είμαστε περισσότερο διαθέσιμοι για να υπηρετούμε τους άλλους και να αντανακλούμε θετικά τον χαρακτήρα του Θεού.
ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Το να «περπατάτε με αγάπη» σημαίνει να ενδιαφερόμαστε όχι μόνο για τις δικές μας ανάγκες αλλά και για τις ανάγκες των άλλων (Φιλιππησίους 2:4).
Όταν το Άγιο Πνεύμα ζει και εργάζεται μέσα μας, ο καρπός Του γίνεται ορατός στη συμπεριφορά μας:
«O καρπός, όμως, του Πνεύματος είναι: Aγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια·
ενάντια στους ανθρώπους αυτού τού είδους δεν υπάρχει νόμος» (Γαλάτες 5:22–23).
Όταν αντιμετωπίζουμε τους άλλους με αγάπη και σεβασμό, προσφέρουμε στον κόσμο μια εικόνα του χαρακτήρα του Θεού.
Το να ζούμε όπως ο Ιησούς δεν αποτελεί μόνο ευθύνη του ποιμένα ή των υπευθύνων της Εκκλησίας. Κάθε Χριστιανός καλείται να αντιπροσωπεύει με τη ζωή του ποιος είναι ο Ιησούς.
Για κάποιους ανθρώπους, ίσως η δική μας ζωή να είναι η μόνη χριστιανική μαρτυρία που θα γνωρίσουν από κοντά.
Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι, ως ακόλουθοι του Ιησού, δεν είμαστε εμείς εκείνοι που «μεταστρέφουμε» τους άλλους ανθρώπους στις πεποιθήσεις μας.
Η δική μας ευθύνη είναι να σπέρνουμε τον σπόρο και να τους κατευθύνουμε με πραότητα προς τον Ιησού. Το έργο στην καρδιά τους ανήκει στο Άγιο Πνεύμα.
Οι πράξεις μας πρέπει να βοηθούν τους ανθρώπους να γνωρίσουν την αγάπη του Χριστού, καθώς συναντούν στους ακολούθους Του καθαρότητα, αγάπη και ενότητα.
Οι ανιδιοτελείς πράξεις που βάζουν τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας μπορεί μερικές φορές να παρερμηνευθούν ως αδυναμία.
Δεν πρέπει όμως να εγκαταλείπουμε την καλοσύνη εξαιτίας αυτού. Ο κόσμος έχει ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους που επιλέγουν να φέρονται με αγάπη.
Κάποιοι θεωρούν ότι οι Χριστιανοί θα έπρεπε να συμπεριφέρονται καλύτερα από όσους δεν είναι Χριστιανοί.
Αυτό μπορεί να φαίνεται λογικό, όμως ένας Χριστιανός δεν φτάνει σε ένα υψηλότερο πρότυπο συμπεριφοράς απλώς με τη δική του προσπάθεια.
Χρειάζεται να παραμένουμε κοντά στον Ιησού και να παραδίδουμε τη ζωή μας σε Εκείνον.
Πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε άνθρωπος είναι αμαρτωλός και ότι μόνο η παρουσία και η δύναμη του Θεού στη ζωή μας μπορούν να μας μεταμορφώνουν πέρα από όσα υπαγορεύει η πεπτωκυία ανθρώπινη φύση.
Οι Αντβεντιστές πιστεύουν ότι δεν αρκεί απλώς να ονομαζόμαστε Χριστιανοί.
Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε σε κάθε πλευρά της ζωής μας — μέσα και έξω από την Εκκλησία — πρέπει να αντανακλά όλο και περισσότερο τον τρόπο ζωής του Ιησού.
Όσα παρακολουθούμε, διαβάζουμε, τρώμε, κάνουμε, σκεφτόμαστε και λέμε πρέπει να υπηρετούν τη δόξα του Θεού και όχι τη δική μας:
«Eίτε, λοιπόν, τρώτε είτε πίνετε είτε κάνετε κάτι, τα πάντα να τα κάνετε προς δόξαν τού Θεού» (Α΄ Κορινθίους 10:31).
Ο C. S. Lewis έγραψε στο Mere Christianity:
«Μη χάνετε χρόνο αναρωτώμενοι αν “αγαπάτε” τον πλησίον σας· συμπεριφερθείτε σαν να τον αγαπούσατε. Μόλις το κάνουμε αυτό, ανακαλύπτουμε ένα από τα μεγάλα μυστικά: όταν συμπεριφερόμαστε σαν να αγαπούμε κάποιον, σύντομα αρχίζουμε πραγματικά να τον αγαπούμε».
Η διαφορά ανάμεσα σε έναν Χριστιανό που απλώς λέει ότι αγαπά τον πλησίον του και σε εκείνον που πραγματικά τον αγαπά φαίνεται στις καθημερινές του πράξεις.
Χριστιανούς μπορούμε να συναντήσουμε σε εκκλησίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η συμπεριφορά όμως που πραγματικά μοιάζει με εκείνη του Χριστού εμφανίζεται εκεί όπου το Άγιο Πνεύμα εργάζεται στη ζωή των ανθρώπων.
Αν θέλουμε να ζούμε όπως έζησε ο Ιησούς, το πρώτο βήμα είναι να προσκαλέσουμε το Άγιο Πνεύμα να εργαστεί στην καρδιά μας και να δεχθούμε τη χάρη του Θεού και τη σωτηρία που Εκείνος μας προσφέρει δωρεάν.
«Eπειδή, κατά χάρη είστε σωσμένοι, διαμέσου τής πίστης· και αυτό δεν είναι από σας· είναι δώρο τού Θεού·
όχι από έργα, ώστε να μη καυχηθεί κάποιος.
Eπειδή, δικό του δημιούργημα είμαστε, καθώς κτιστήκαμε στον Iησού Xριστό για καλά έργα, που ο Θεός προετοίμασε, για να περπατήσουμε μέσα σ’ αυτά» (Εφεσίους 2:8–10).