Η σωτηρία είναι το δωρεάν δώρο του Θεού προς εμάς, αρκεί να το δεχθούμε. Τι συμβαίνει όμως στη συνέχεια; Πώς καλούμαστε να ζούμε όταν έχουμε πλέον τη βεβαιότητα της σωτηρίας;
Όταν δεχόμαστε τον Ιησού ως Σωτήρα μας, η μεγαλύτερη αλλαγή είναι ότι δεν είμαστε πλέον δούλοι της εγωιστικής και αμαρτωλής φύσης μας.
Καθώς αναπτυσσόμαστε πνευματικά, θα εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε αγώνες με την αμαρτία. Ο Θεός, όμως, μας δίνει το Άγιο Πνεύμα για να κατοικεί μέσα μας και να μας καθοδηγεί. Καθώς γνωρίζουμε καλύτερα τον Χριστό και αυξανόμαστε στην πίστη, γινόμαστε «καινούργιο κτίσμα» εν Χριστώ (Β΄ Κορινθίους 5:17).
Πώς είναι, λοιπόν, αυτή η πορεία του αγιασμού;
Ας δούμε πιο αναλυτικά:
ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΙΣΤΕΥΩ 11: ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ
Με τον θάνατό Του στον σταυρό, ο Ιησούς θριάμβευσε πάνω στις δυνάμεις του κακού. Εκείνος που κατά την επίγεια διακονία Του υπέταξε τα δαιμονικά πνεύματα έχει συντρίψει τη δύναμή τους και έχει καταστήσει βέβαιη την τελική τους καταστροφή.
Η νίκη του Ιησού μάς χαρίζει νίκη απέναντι στις δυνάμεις του κακού που εξακολουθούν να επιδιώκουν να μας ελέγξουν, καθώς βαδίζουμε μαζί Του με ειρήνη, χαρά και βεβαιότητα για την αγάπη Του.
Τώρα το Άγιο Πνεύμα κατοικεί μέσα μας και μας ενδυναμώνει. Καθώς παραμένουμε σταθερά αφοσιωμένοι στον Ιησού ως Σωτήρα και Κύριό μας, ελευθερωνόμαστε από το βάρος των πράξεων του παρελθόντος μας.
Δεν ζούμε πλέον μέσα στο σκοτάδι, στον φόβο των δυνάμεων του κακού, στην άγνοια και στην έλλειψη νοήματος που χαρακτήριζαν τον προηγούμενο τρόπο ζωής μας.
Μέσα σε αυτή τη νέα ελευθερία που έχουμε στον Ιησού, καλούμαστε να αναπτυσσόμαστε ώστε ο χαρακτήρας μας να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον δικό Του. Αυτό γίνεται καθώς επικοινωνούμε καθημερινά μαζί Του μέσω της προσευχής, τρεφόμαστε από τον Λόγο Του, μελετούμε και συλλογιζόμαστε όσα μας αποκαλύπτει και τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί στη ζωή μας, Τον δοξάζουμε με ύμνους, συγκεντρωνόμαστε για λατρεία και συμμετέχουμε στην αποστολή της Εκκλησίας.
Καλούμαστε επίσης να ακολουθούμε το παράδειγμα του Χριστού, υπηρετώντας με συμπόνια τις σωματικές, νοητικές, κοινωνικές, συναισθηματικές και πνευματικές ανάγκες των ανθρώπων.
Καθώς προσφέρουμε τον εαυτό μας με αγάπη στην υπηρεσία των ανθρώπων γύρω μας και δίνουμε μαρτυρία για τη σωτηρία Του, η συνεχής παρουσία Του μέσω του Αγίου Πνεύματος μεταμορφώνει κάθε στιγμή και κάθε δραστηριότητα της ζωής μας σε πνευματική εμπειρία.
(Α΄ Χρον. 29:11 · Ψαλμ. 1:1–2 · 23:4 · 77:11–12 · Ματθ. 20:25–28 · 25:31–46 · Λουκ. 10:17–20 · Ιωάν. 20:21 · Ρωμ. 8:38–39 · Β΄ Κορ. 3:17–18 · Γαλ. 5:22–25 · Εφ. 5:19–20 · 6:12–18 · Φιλ. 3:7–14 · Κολ. 1:13–14 · 2:6, 14–15 · Α΄ Θεσσ. 5:16–18, 23 · Εβρ. 10:25 · Ιακ. 1:27 · Β΄ Πέτρ. 2:9 · 3:18 · Α΄ Ιωάν. 4:4.)
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΥΞΑΝΟΜΑΣΤΕ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ;
Το να «αυξανόμαστε εν Χριστώ» σημαίνει να εμβαθύνουμε τη σχέση μας μαζί Του.
Ο Ιησούς μάς σώζει από τη στιγμή που πιστεύουμε σε Εκείνον και δεχόμαστε τη θυσία Του για τη λύτρωσή μας. Με αυτή τη νέα ειρήνη στην καρδιά μας, μπορούμε πλέον να επικεντρωθούμε στο να Τον γνωρίζουμε όλο και περισσότερο και να ανακαλύπτουμε το σχέδιο που έχει για τη ζωή μας.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, μια φιλία. Σε ποιο σημείο θεωρείτε κάποιον πραγματικό φίλο; Πότε μπορείτε να κοιτάξετε έναν άνθρωπο και να πείτε: «Τον γνωρίζω πραγματικά καλά»;
Χρειάζονται μερικές εβδομάδες; Μερικοί μήνες; Ή μήπως μια βαθιά φιλία χτίζεται μέσα στα χρόνια, καθώς η σχέση συνεχώς αναπτύσσεται και γίνεται ισχυρότερη;
Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε πραγματικά έναν άνθρωπο μετά από μία μόνο συζήτηση, ούτε μπορούμε να περιμένουμε ότι θα γνωρίζουμε ακριβώς τι σκέφτεται έπειτα από λίγες μόνο εβδομάδες γνωριμίας.
Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική μας σχέση με τον Χριστό.
Αρκεί να πηγαίνουμε στην εκκλησία μία φορά την εβδομάδα και να θεωρούμε ότι αυτό αρκεί για να παραμένει ισχυρή η σχέση μας μαζί Του; Η εκκλησιαστική ζωή ασφαλώς βοηθά. Εκείνο όμως που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι να επιδιώκουμε ενεργά μια βαθύτερη σχέση με τον Θεό, γνωρίζοντάς Τον περισσότερο και περνώντας χρόνο μαζί Του στην προσευχή.
Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι, όταν δεχόμαστε τον Ιησού Χριστό, η ζωή μας μπορεί να μη φαίνεται αμέσως διαφορετική.
Ο ίδιος συνάδελφος μπορεί ακόμη να μας εκνευρίζει. Μπορεί να εξακολουθούμε να ζηλεύουμε έναν αδελφό ή μια αδελφή που φαίνεται να έχει τα πάντα τακτοποιημένα στη ζωή του. Μπορεί ακόμη να δυσκολευόμαστε να αντισταθούμε στις ίδιες παλιές αδυναμίες.
Κάποιες φορές μπορεί να απογοητευόμαστε όταν εξακολουθούμε να αισθανόμαστε τις συνέπειες της «παλιάς ζωής» μας, ακόμη και αφού ο Χριστός μάς έχει σώσει.
Η αληθινή ανάπτυξη, όμως, είναι συνήθως σταδιακή. Το ίδιο ισχύει και για την πνευματική ανάπτυξη. Ο Θεός γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και δεν μας αναγκάζει ούτε μας πιέζει να προχωρήσουμε πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πλέον βρισκόμαστε στη διαδικασία της αύξησης εν Χριστώ και της διαμόρφωσης ενός χαρακτήρα που μοιάζει με τον δικό Του.
Αναγνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε δικαιοσύνη με τις δικές μας δυνάμεις και ότι έχουμε ανάγκη από τη θυσία του Ιησού και τη χάρη του Θεού.
Αφήνουμε πίσω την πίεση που συχνά ασκούμε στον εαυτό μας να είμαστε πάντοτε οι καλύτεροι ή να τα κάνουμε όλα τέλεια και επιτρέπουμε στο Άγιο Πνεύμα να καθοδηγεί τη μεταμόρφωση της ζωής μας.
Και αυτή ακριβώς η παράδοση στον Θεό είναι που μας ελευθερώνει (Α΄ Πέτρου 2:16 · Γαλάτες 5:1).
Όσο εμβαθύνουμε σε όσα πιστεύουμε, τόσο περισσότερο αυτά γίνονται ορατά στη ζωή μας. Καθώς προσευχόμαστε, μαθαίνουμε, εξετάζουμε, δοκιμάζουμε, παρατηρούμε και συλλογιζόμαστε, η σχέση μας με τον Θεό αναπτύσσεται και η πίστη μας ωριμάζει. Σταδιακά επηρεάζει τις προθέσεις, τις προτεραιότητες και τις πράξεις μας.
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Όσο βρισκόταν στη γη, ο Ιησούς Χριστός έζησε μια καθαρή, άμεμπτη και γεμάτη αγάπη ζωή. Και το έκανε μέσα στους ίδιους ανθρώπινους περιορισμούς που αντιμετωπίζουμε κι εμείς, διατηρώντας συνεχή σχέση με τον Θεό, τον ουράνιο Πατέρα Του.
Επειδή η πεπτωκυία ανθρώπινη φύση μάς καθιστά ανίκανους να ζήσουμε μια τέλεια ζωή με τις δικές μας δυνάμεις (Ρωμαίους 3:10, 23), χρειαζόμαστε τη βοήθεια του Θεού. Στρέφουμε το βλέμμα μας στον Ιησού (Α΄ Πέτρου 2:21), ώστε να μάθουμε να ζούμε χωρίς εγωισμό και να κάνουμε σωστές επιλογές.
Όπως τα κλήματα μιας αμπέλου μπορούν να φέρουν καρπό μόνο όταν παραμένουν ενωμένα με την άμπελο και λαμβάνουν από αυτήν όσα χρειάζονται, έτσι κι εμείς μπορούμε να αυξανόμαστε εν Χριστώ μόνο όταν παραμένουμε ενωμένοι μαζί Του. Μόνο η δύναμη και η χάρη Του μπορούν πραγματικά να μας μεταμορφώσουν.
«Eγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου, και εγώ μαζί του, αυτός φέρνει πολύ καρπό· επειδή, χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε… Aν μείνετε ενωμένοι μαζί μου, και τα λόγια μου μείνουν μέσα σας, θα ζητάτε ό,τι αν θέλετε, και θα γίνει σε σας. Kατά τούτο δοξάζεται ο Πατέρας μου, στο να φέρετε πολύ καρπό· και έτσι θα είστε μαθητές μου» (Ιωάννης 15:5, 7–8).
Το να παραμένουμε εν Χριστώ και να δεχόμαστε τη χάρη που μας προσφέρει σημαίνει επίσης ότι καλούμαστε να ακολουθούμε το παράδειγμά Του και να ζούμε όπως έζησε Εκείνος στη γη.
Κατά τη διάρκεια της διακονίας Του, ο Ιησούς είπε:
«Kαι ο Iησούς, καθώς τους κάλεσε κοντά του, είπε: Ξέρετε ότι οι άρχοντες των εθνών τα κατακυριεύουν, και οι μεγάλοι τα κατεξουσιάζουν· όμως, δεν θα είναι έτσι ανάμεσά σας· αλλά, όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, ας είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να είναι πρώτος ανάμεσά σας, ας είναι δούλος σας· όπως ο Yιός τού ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί, αλλά για να υπηρετήσει, και να δώσει τη ζωή του λύτρο για χάρη πολλών» (Ματθαίος 20:25–28).
Ο Ιησούς μάς καλεί να υπηρετούμε και να προσφέρουμε τον εαυτό μας για τους άλλους, όπως έκανε Εκείνος.
Μια τέτοια ανιδιοτέλεια μπορεί κάποιες φορές να φαίνεται δύσκολη ή ακόμη και αφύσικη. Με τη βοήθεια του Θεού, όμως, τα συναισθήματα, οι επιθυμίες και οι επιλογές μας μπορούν σταδιακά να εναρμονίζονται όλο και περισσότερο με όσα μας ζητά ο Χριστός. Αυτό σημαίνει να αναπτύσσουμε έναν χαρακτήρα που μοιάζει με τον δικό Του.
Όταν ο Ιησούς βρισκόταν στη γη, δεν αφιέρωνε τη ζωή Του στην επιδίωξη όσων θεωρεί σημαντικά ο κόσμος, όπως ο πλούτος, η δημοτικότητα ή η κοινωνική επιτυχία.
Αφιέρωνε τον χρόνο Του στους άλλους. Έδινε τροφή στους πεινασμένους, θεράπευε τους ασθενείς και παρηγορούσε εκείνους που υπέφεραν.
Έτσι πρόσφερε τον εαυτό Του στους άλλους. Και αυτό είναι το παράδειγμα που καλούμαστε να ακολουθήσουμε.
ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Η Αγία Γραφή είναι ο οδηγός μας για να εμβαθύνουμε τη σχέση μας με τον Θεό. Μέσα σε αυτήν βρίσκουμε συμβουλές, αρχές και παραδείγματα που μπορούμε να εφαρμόσουμε στη δική μας ζωή.
Και δεν είναι δύσκολο να ξεκινήσουμε. Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε τέσσερα βασικά θεμέλια μιας αναπτυσσόμενης πνευματικής ζωής:
Προσευχή (Κολοσσαείς 4:2)
Μελέτη της Αγίας Γραφής (Ψαλμός 119:105–107)
Εφαρμογή όσων μαθαίνουμε (Ιακώβου 1:22–25 · Φιλιππησίους 4:8–9)
Συναναστροφή με άλλους πιστούς (Εβραίους 10:23–25)
Το να αφιερώνουμε τακτικά χρόνο στην προσευχή και στη μελέτη της Αγίας Γραφής μάς βοηθά να εντάξουμε την πνευματική ανάπτυξη στη φυσιολογική καθημερινότητα της ζωής μας.
Η επιστολή προς Κολοσσαείς μάς ενθαρρύνει να κάνουμε καθημερινά μια συνειδητή και σκόπιμη επιλογή να επιτρέπουμε στον Χριστό να διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και ζούμε:
«Όπως, λοιπόν, παραλάβατε τον Iησού Xριστό, τον Kύριο, να περπατάτε ενωμένοι μ’ αυτόν, ριζωμένοι και εποικοδομούμενοι σ’ αυτόν, και στερεωνόμενοι στην πίστη, όπως διδαχθήκατε, περισσεύοντας σ’ αυτή με ευχαριστία» (Κολοσσαείς 2:6–7).
Όσο περισσότερο στρέφουμε την προσοχή μας στα καλά που έχει κάνει ο Θεός για εμάς, τόσο ευκολότερο γίνεται να Του εμπιστευόμαστε τα προβλήματα και τις αποφάσεις μας, γνωρίζοντας ότι δεν θα μας εγκαταλείψει.
Όπως γνωρίζουμε καλύτερα έναν άνθρωπο μέσα από τις συζητήσεις μας μαζί του, έτσι και η προσευχή είναι ένας από τους σημαντικότερους τρόπους με τους οποίους πλησιάζουμε περισσότερο τον Θεό.
Όταν συνηθίζουμε να επικοινωνούμε συνεχώς μαζί Του, μπορούμε να Του μιλάμε για τις δυσκολίες μας και να Τον ευχαριστούμε για όσα έχει κάνει για εμάς.
Η Αγία Γραφή μάς λέει:
«Πάντοτε να χαίρεστε. Aδιάκοπα να προσεύχεστε. Σε όλα να ευχαριστείτε· επειδή, αυτό είναι το θέλημα του Θεού σε σας εν Xριστώ Iησού» (Α΄ Θεσσαλονικείς 5:16–18).
Η σχέση μας με τον Θεό, όμως, δεν περιορίζεται στη γνώση ολοένα και περισσότερων εδαφίων της Αγίας Γραφής. Οι πράξεις μας έχουν σημασία. Η πίστη μας καλείται να γίνεται ορατή στη ζωή μας.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Χρειάζεται να σταθούμε σε μια γωνία του δρόμου και να διαβάζουμε δυνατά την Αγία Γραφή; Πρέπει να τηλεφωνήσουμε σε όλους τους φίλους μας και να τους πούμε να μετανοήσουν;
Εδώ μπορούμε να επιστρέψουμε στο παράδειγμα του Ιησού. Εκείνος έκανε την πίστη Του πράξη μέσα από την υπηρεσία και τη διακονία προς τους ανθρώπους.
Ένας ουσιαστικός τρόπος να κάνουμε την πίστη μας πράξη είναι να αναζητούμε τρόπους να υπηρετούμε τους ανθρώπους της κοινότητάς μας.
Έτσι ζούμε σύμφωνα με αυτό που η Αγία Γραφή περιγράφει ως:
«Θρησκεία καθαρή και χωρίς ψεγάδι μπροστά στον Θεό και Πατέρα είναι τούτη: Nα επισκέπτεται τους ορφανούς και τις χήρες στη θλίψη τους, και να τηρεί τον εαυτό του αμόλυντον από τον κόσμο» (Ιακώβου 1:27).
Μπορούμε επίσης να ενισχύουμε τη σχέση μας με τον Χριστό μέσα από την κοινωνία με άλλους πιστούς. Όταν συγκεντρωνόμαστε και μοιραζόμαστε την αγάπη του Θεού με ανθρώπους που επίσης Τον ακολουθούν, όχι μόνο ενισχύουμε τη δική μας σχέση μαζί Του αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε και τους άλλους να ενισχύσουν τη δική τους.
«Kαι ας φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα» (Εβραίους 10:24–25).
«Eπειδή, όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους» (Ματθαίος 18:20).
Ο Θεός γνωρίζει ότι κάποιες φορές είναι δύσκολο να διατηρούμε ισχυρή την πίστη μας μέσα σε έναν μπερδεμένο και ταραγμένο κόσμο. Γι’ αυτό μας υπενθυμίζει τη σημασία τού να συγκεντρωνόμαστε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον.
Εκεί βρίσκουμε δύναμη.
Επιλέγοντας καθημερινά να επικοινωνούμε με τον Ιησού, κάνοντας την πίστη μας πράξη και μοιραζόμενοι τη ζωή μας με άλλους πιστούς, μπορούμε να διατηρούμε ισχυρή τη σχέση μας με τον Θεό και να αυξανόμαστε συνεχώς μέσα στην αγάπη Του.
ΟΙ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Πώς μοιάζει μια ισχυρή σχέση με τον Θεό; Αν η σχέση μας μαζί Του είναι πραγματικά βαθιά, πώς θα το γνωρίζουμε;
Ο Θεός επηρεάζει και μεταμορφώνει τη ζωή μας μέσω του Αγίου Πνεύματος, του τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδας. Όταν ο Ιησούς επέστρεψε στον ουρανό, έστειλε το Άγιο Πνεύμα για να βρίσκεται μαζί μας, να μας καθοδηγεί και να μας διδάσκει (Ιωάννης 14:15–18).
Ένα χαρακτηριστικό της ζωής που καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα είναι η ελευθερία από τις αγωνίες και τις πιέσεις αυτού του κόσμου.
Δεν χρειάζεται να παγιδευόμαστε σε έναν ατελείωτο ανταγωνισμό, να συγκρίνουμε διαρκώς τον εαυτό μας με τους άλλους ή να ανησυχούμε συνεχώς για το πώς θα εξασφαλίσουμε τη θέση μας στη ζωή (Ματθαίος 6:25–34). Μπορούμε να ζούμε με πραγματική ελευθερία.
Η Β΄ Τιμόθεον 1:7 περιγράφει αυτή την ελευθερία και την πνευματική ανάπτυξη που τη συνοδεύει:
«Eπειδή, ο Θεός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δύναμης και αγάπης και σωφρονισμού» (Β΄ Τιμόθεον 1:7).
Όταν προσκαλούμε τον Θεό στη ζωή μας και δεχόμαστε καθημερινά τη δύναμη που μας προσφέρει, αρχίζουν να εμφανίζονται αλλαγές και στον χαρακτήρα μας.
Μαθαίνουμε να καλλιεργούμε τις αρετές που Εκείνος δημιουργεί μέσα μας. Αυτές οι αρετές ονομάζονται συχνά «καρπός του Πνεύματος» και αποτελούν ορατές ενδείξεις της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος στη ζωή μας.
«O καρπός, όμως, του Πνεύματος είναι: Aγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια· ενάντια στους ανθρώπους αυτού τού είδους δεν υπάρχει νόμος» (Γαλάτες 5:22–23).
Όπως στην εικόνα που χρησιμοποίησε ο Ιησούς με την άμπελο και τα κλήματα, η παρουσία του Θεού γίνεται ορατή στη ζωή μας.
Αν ένα κλήμα παραμένει ενωμένο με την άμπελο και λαμβάνει από αυτήν όσα χρειάζεται, θα φέρει καρπό. Αν κι εμείς αντλούμε τη δύναμή μας από τον Θεό και ακούμε τη φωνή του Αγίου Πνεύματος, θα φέρουμε επίσης καρπό — τον καρπό ενός χαρακτήρα που μοιάζει με τον χαρακτήρα του Χριστού.
Η ειρήνη, η χαρά και η αγαθότητα που μας δίνει ο Θεός μπορούν να μεταμορφώσουν την καθημερινή μας ζωή με αμέτρητους τρόπους.
Ο καρπός του Πνεύματος, όμως, δεν έχει σκοπό μόνο να κάνει καλύτερη τη δική μας ζωή. Έχει δοθεί και για να ευλογεί τους άλλους και να τους αποκαλύπτει τη δύναμη του Θεού.
Πριν επιστρέψει στον ουρανό, ο Ιησούς είπε στους μαθητές:
«Kαι ξανά ο Iησούς είπε σ’ αυτούς: Eιρήνη σε σας· όπως με απέστειλε ο Πατέρας, και εγώ αποστέλλω εσάς» (Ιωάννης 20:21).
Όπως ο Ιησούς ήρθε για να αποκαλύψει τον χαρακτήρα του Θεού, έτσι κι εμείς, ως Χριστιανοί, καλούμαστε να φανερώνουμε την αγαθότητα και την αγάπη Του.
Όταν οι άνθρωποι μας συναντούν και βλέπουν στη ζωή μας τον καρπό του Πνεύματος, μπορούν να δουν κάτι από τον χαρακτήρα του Θεού, να κατανοήσουν καλύτερα ποιος είναι και να αναγνωρίσουν τη δύναμή Του να μεταμορφώνει την ανθρώπινη καρδιά.
Οι πράξεις μας μπορούν να μεταφέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου εξίσου δυνατά με τα λόγια μας. Μέσα από εμάς, ο Θεός μπορεί να φανερώνει την αγαθότητά Του.
Η ΑΥΞΗΣΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ
Η πνευματική ανάπτυξη, όταν καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα, δεν έχει όρια. Η εμβάθυνση της σχέσης μας με τον Ιησού Χριστό είναι μια συνεχής πορεία που μπορεί να αγγίζει κάθε πτυχή της ζωής μας.
Η σοφία και η γνώση του Θεού είναι ανεξάντλητες. Εκείνος θέλει:
«να παρηγορηθούν οι καρδιές τους, καθώς θα ενωθούν μαζί, με αγάπη, και σε κάθε πλούτο τής πληροφορίας τής σύνεσης, ώστε να γνωρίσουν το μυστήριο του Θεού και Πατέρα και του Xριστού· στον οποίο είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί τής σοφίας και της γνώσης» (Κολοσσαείς 2:2–3).
Μία από τις υποσχέσεις Του είναι ότι αυτά τα βαθιά πράγματα του Θεού αποκαλύπτονται σε εμάς μέσω του Αγίου Πνεύματος:
«Σε μας, όμως, ο Θεός τα αποκάλυψε διαμέσου τού Πνεύματός του· δεδομένου ότι, το Πνεύμα ερευνάει τα πάντα, και τα βάθη τού Θεού» (Α΄ Κορινθίους 2:10).
«Eμείς, όμως, δεν λάβαμε το πνεύμα τού κόσμου, αλλά το Πνεύμα που προέρχεται από τον Θεό, για να γνωρίσουμε εκείνα που χαρίστηκαν σε μας από τον Θεό» (Α΄ Κορινθίους 2:12).
Επειδή πλέον πιστεύουμε στον Χριστό και Τον ακολουθούμε, η Αγία Γραφή μάς καλεί:
«Kαι να μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά να μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο» (Ρωμαίους 12:2).
Όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει ο κόσμος έχουν όρια. Η σχέση μας όμως με τον Ιησού, που αποτελεί τον δρόμο μας προς τον Θεό Πατέρα (Ιωάννης 14:6), δεν χρειάζεται ποτέ να σταματήσει να αναπτύσσεται.
Ο Θεός είναι άπειρος. Θα υπάρχει πάντοτε κάτι περισσότερο να μάθουμε, να ανακαλύψουμε και να βιώσουμε μαζί Του. Αυτή είναι η συνεχής «ανακαίνιση» του νου μας.
Έχουμε το εξαιρετικό προνόμιο να ζούμε μια ζωή που αγγίζεται και μεταμορφώνεται από τον Δημιουργό του σύμπαντος και να μοιραζόμαστε την αγάπη Του με τους ανθρώπους γύρω μας.
Και όσο περισσότερο Τον πλησιάζουμε, τόσο περισσότερο μπορούμε να γινόμαστε ευλογία για τους άλλους.