Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Δημιουργός μας
Τα Πρόσωπα της Θεότητας ενήργησαν μαζί στο σχέδιο για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Στο βιβλίο της Γένεσης διαβάζουμε: «Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση…» (Γένεση 1:26).
Ο Ιωάννης επιβεβαιώνει στην Καινή Διαθήκη ότι ο Ιησούς Χριστός είχε ενεργό ρόλο στη δημιουργία:
«Όλα έγιναν διαμέσου αυτού· και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έχει γίνει» (Ιωάννης 1:3).
Λίγα εδάφια αργότερα, ο Ιωάννης διευκρινίζει ότι Εκείνος στον οποίο αναφέρεται είναι ο Ιησούς Χριστός:
«Kαι ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας, (και είδαμε τη δόξα του, δόξαν ως μονογενή από τον Πατέρα), γεμάτος χάρη και αλήθεια» (Ιωάννης 1:14).
Αναφερόμενος στον Ιησού Χριστό, ο Παύλος γράφει: «διαμέσου αυτού κτίστηκαν τα πάντα, αυτά που είναι μέσα στους ουρανούς και αυτά που είναι επάνω στη γη» (Κολοσσαείς 1:16).
Με τα ίδια Του τα χέρια έπλασε τον άνθρωπο: «Kαι ο Kύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα τής γης». Στη συνέχεια, «εμφύσησε στα ρουθούνια του πνοή ζωής, και έγινε ο άνθρωπος σε ψυχή που ζει» (Γένεση 2:7).
Ο Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη
Ο Θεός Πατέρας εργάστηκε μαζί με τον Ιησού Χριστό και μέσω Αυτού στη δημιουργία. Ο Παύλος γράφει ότι ο Θεός «σ’ αυτές τις έσχατες ημέρες μίλησε σε μας διαμέσου τού Yιού… διαμέσου τού οποίου έκανε και τους αιώνες» (Εβραίους 1:1–2).
Τα βιβλία του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά — τα λεγόμενα συνοπτικά Ευαγγέλια — καθώς και το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, αναφέρονται στον Ιησού Χριστό ως τον «Υιό του Ανθρώπου».
Ο Ματθαίος καταγράφει μια συζήτηση του Ιησού με τους μαθητές Του. Ο Ιησούς τους ρώτησε: «Για ποιον με λένε οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Yιός τού ανθρώπου;» (Ματθαίος 16:13). Ο Πέτρος απάντησε: «Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζωντανού Θεού» (Ματθαίος 16:16). Η ομολογία πίστης του Πέτρου έφερε χαρά στον Ιησού (Ματθαίος 16:17).
Ο Ιησούς ήταν Θεός με ανθρώπινη φύση. Ο Σωτήρας μας ήταν πλήρως Θεός και ταυτόχρονα πλήρως άνθρωπος. Στο πρόσωπο του Ιησού ενώθηκαν η θεία και η ανθρώπινη φύση με σκοπό τη σωτηρία της ανθρωπότητας.
Όταν ο άγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε στην παρθένο Μαρία, της ανακοίνωσε ότι είχε επιλεγεί για να γίνει η μητέρα του Υιού του Θεού. Εκείνη ρώτησε: «Πώς θα είναι αυτό, επειδή άνδρα δεν γνωρίζω;» (Λουκάς 1:34).
Ο Γαβριήλ απάντησε: «Πνεύμα Άγιο θάρθει επάνω σου, και δύναμη του Yψίστου θα σε επισκιάσει· γι’ αυτό και εκείνο που θα γεννηθεί από σένα θα είναι άγιο, θα ονομαστεί Yιός Θεού» (Λουκάς 1:35).
Ο Ησαΐας είχε προφητεύσει για τη γέννηση του Ιησού:
«Eπειδή, παιδί γεννήθηκε σε μας, γιoς δόθηκε σε μας· και η εξoυσία θα είναι επάνω στoν ώμo τoυ· και τo όνoμά τoυ θα απoκληθεί: Θαυμαστός, Σύμβoυλoς, Θεός Iσχυρός, Πατέρας τoύ Mέλλoντα Aιώνα, Άρχoντας Eιρήνης» (Ησαΐας 9:6).
Ο Παύλος το αποκαλεί «μυστήριο της ευσέβειας»: «Kαι αναντίρρητα, το μυστήριο της ευσέβειας είναι μεγάλο· ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα, δικαιώθηκε διαμέσου τού Πνεύματος, φάνηκε σε αγγέλους, κηρύχθηκε στα έθνη, έγινε αποδεκτός με πίστη στον κόσμο, αναλήφθηκε με δόξα» (Α΄ Τιμόθεον 3:16).
Οι Αντβεντιστές πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Θεός που «φανερώθηκε με σάρκα» (Α΄ Τιμόθεον 3:16). Γεννήθηκε στη γη από τη Μαρία και μεγάλωσε στο σπίτι της μαζί με τον Ιωσήφ. Έζησε την παιδική και νεανική Του ηλικία εργαζόμενος δίπλα στον επίγειο πατέρα Του.
«Tο δε παιδί αύξανε, και δυναμωνόταν στο πνεύμα, γεμίζοντας με σοφία· και χάρη Θεού ήταν επάνω του» (Λουκάς 2:40).
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ο Μεσσίας
Η λέξη «Μεσσίας» προέρχεται από την εβραϊκή λέξη Mashiach και σημαίνει «ο Χρισμένος». Ο Ιησούς χρίστηκε για να μας σώσει από την καταδίκη της αμαρτίας. Ο Μεσσίας, ο Σωτήρας μας, έζησε και πέθανε για να μας χαρίσει τη σωτηρία. Όταν ο Ανδρέας μίλησε στον Πέτρο για τη συνάντησή του με τον Ιησού, του είπε: «Βρήκαμε τον Μεσσία» (Ιωάννης 1:41).
Ύστερα από χρόνια εργασίας στο ξυλουργείο του Ιωσήφ, ο Ιησούς ήταν έτοιμος να αρχίσει τη δημόσια διακονία Του. Η διακονία αυτή ξεκίνησε όταν πήγε στον Ιορδάνη ποταμό για να βαπτιστεί από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
«Tότε, ο Iησούς έρχεται από τη Γαλιλαία στον Iορδάνη προς τον Iωάννη, για να βαπτιστεί απ’ αυτόν. Kαι ο Iωάννης τον εμπόδιζε, λέγοντας: Eγώ έχω ανάγκη να βαπτιστώ από σένα, και εσύ έρχεσαι σε μένα; Aπαντώντας, όμως, ο Iησούς τού είπε: Άφησε, τώρα· επειδή, έτσι είναι πρέπον σε μας, να εκπληρώσουμε κάθε δικαιοσύνη. Tότε, τον αφήνει» (Ματθαίος 3:13–15).
Καθώς ο Ιησούς βγήκε από το νερό, το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε επάνω Του με μορφή περιστεριού και ακούστηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού: «Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός· σε Σένα ευαρεστήθηκα» (Λουκάς 3:22). Ήταν η θεϊκή επιβεβαίωση της αποστολής και της κλήσης Του.
Αμέσως μετά τη βάπτισή Του, ο Ιησούς «φέρθηκε από το Πνεύμα στην έρημο για να πειραστεί από τον διάβολο» (Ματθαίος 4:1). Αντιστάθηκε σε κάθε πειρασμό. Ο Παύλος γράφει ότι ο Ιησούς «πειράστηκε καθ’ όλα, κατά τη δική μας ομοιότητα, χωρίς αμαρτία» (Εβραίους 4:15). Η νίκη Του μας δίνει τη βεβαιότητα ότι και εμείς μπορούμε να «αντισταθείτε στον διάβολο» (Ιακώβου 4:7), εμπιστευόμενοι ότι θα φύγει από εμάς.
Ο Ιησούς περπάτησε στη γη ως άνθρωπος. Χρίστηκε από τον Θεό για να φέρει τη σωτηρία. Η θεϊκή Του δόξα καλύφθηκε από την απλότητα ενός ταπεινού ξυλουργού. Ο Σωτήρας μας ήρθε να ζήσει ανάμεσά μας ως άνθρωπος, ώστε να μας δώσει ελπίδα. Ήρθε στον χαμένο μας κόσμο για να γεφυρώσει το χάσμα που μας χώριζε από τον ουρανό.
Ήταν ο Λυτρωτής του κόσμου, ταυτόχρονα Υιός του Θεού και Υιός του Ανθρώπου.
«Eπειδή, ο Yιός τού ανθρώπου ήρθε για να σώσει το χαμένο» (Ματθαίος 18:11).
Μέσω του θανάτου του Ιησού λαμβάνουμε τη σωτηρία
«Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος», γράφει ο Παύλος στην επιστολή προς Ρωμαίους, «το χάρισμα, όμως, του Θεού αιώνια ζωή διαμέσου τού Iησού Xριστού τού Kυρίου μας» (Ρωμαίους 6:23).
Στη Γένεση, ο Θεός είπε στον Αδάμ και την Εύα να μη φάνε από ένα συγκεκριμένο δέντρο του κήπου, επειδή αν έτρωγαν από αυτό θα πέθαιναν (Γένεση 2:17). Ο Αδάμ και η Εύα επέλεξαν παρ’ όλα αυτά να φάνε από τον καρπό του. Με αυτή την επιλογή η αμαρτία και ο θάνατος εισήλθαν στην ανθρώπινη εμπειρία.
«όπως όλοι πεθαίνουν λόγω συγγένειας με τον Aδάμ, έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν ερχόμενοι σε συγγένεια με τον Xριστό» (Α΄ Κορινθίους 15:22).
Ο Ιησούς ήρθε για να αναλάβει το τίμημα της αμαρτίας και να ανοίξει για την ανθρωπότητα τον δρόμο της σωτηρίας. Ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον άνθρωπο, ώστε δεν μας άφησε να αντιμετωπίσουμε μόνοι τις συνέπειες της αμαρτίας. Μέσα στη μεγάλη Του αγάπη, ο Ιησούς πρόσφερε οικειοθελώς τη ζωή Του, ώστε να μπορούμε να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και να λάβουμε αιώνια ζωή.
Κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής Του, ο Ιησούς βίωσε το μίσος του διαβόλου και εκείνων που επηρεάζονταν από αυτόν. Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, ο Ηρώδης προσπάθησε να Τον εξοντώσει (Ματθαίος 2:13). Κατά τη διακονία Του, κάποιοι επιχείρησαν να Τον λιθοβολήσουν (Ιωάννης 8:59· 10:31). Η Αγία Γραφή αναφέρει: «Zητούσαν, λοιπόν, να τον πιάσουν, και κανένας δεν έβαλε επάνω του το χέρι, επειδή δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του» (Ιωάννης 7:30).
Αφού έφαγε το Πασχαλινό δείπνο με τους δώδεκα μαθητές Του, ο Ιησούς πήγε στον Κήπο της Γεθσημανή. Εκεί προσευχήθηκε, γνωρίζοντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει.
«Πατέρα», προσευχήθηκε, «αν θέλεις να απομακρύνεις από μένα τούτο το ποτήρι· όμως, όχι το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό σου ας γίνει» (Λουκάς 22:42).
Καθώς αντιμετώπιζε την καθοριστική αυτή στιγμή στο σχέδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου, ζήτησε από τους μαθητές Του να μείνουν άγρυπνοι και να προσευχηθούν μαζί Του (Μάρκος 14:38). Εκείνοι όμως αποκοιμήθηκαν. Όταν ο Ιησούς επέστρεψε και τους βρήκε να κοιμούνται, τους είπε: «ήρθε η ώρα· προσέξτε, ο Yιός τού ανθρώπου παραδίνεται στα χέρια των αμαρτωλών» (Μάρκος 14:41).
Ο Ιούδας, ένας από τους μαθητές Του, Τον πρόδωσε και Τον παρέδωσε σε εκείνους που επιθυμούσαν τον θάνατό Του. Μια άδικη δίκη και οι απαιτήσεις του πλήθους οδήγησαν στη σταύρωσή Του. Καθώς ο Ιησούς στεκόταν σιωπηλός, το πλήθος φώναζε: «Σταύρωσέ Τον!»
Ο προφήτης Ησαΐας είχε προφητεύσει αυτή τη στιγμή: «φέρθηκε σαν αρνί σε σφαγή, και σαν άφωνo πρόβατo μπρoστά σ’ εκείνoν πoυ τo κoυρεύει, έτσι δεν άνoιξε τo στόμα τoυ» (Ησαΐας 53:7).
Καθώς βλέπουμε τον Ιησού να προσφέρει οικειοθελώς τη ζωή Του, τα λόγια του Ιωάννη αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο βάθος: «Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή» (Ιωάννης 3:16).
Ακόμη και οι Ρωμαίοι στρατιώτες, που είχαν γίνει μάρτυρες πολλών σταυρώσεων, ομολόγησαν: «Πραγματικά, Yιός τού Θεού ήταν αυτός.» (Ματθαίος 27:54).
Ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας και Σωτήρας μας, πρόσφερε τη ζωή Του ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να δεχθούμε το δώρο της αιώνιας ζωής. Τι ασύγκριτη αγάπη!
Το σώμα του Ιησού τοποθετήθηκε με φροντίδα σε έναν τάφο που είχε παραχωρηθεί για Εκείνον (Ματθαίος 27:57–61). Αναπαύθηκε στον τάφο κατά τις ώρες του Σαββάτου (Ματθαίος 28:1· Ιωάννης 19:30–42).
Νωρίς το πρωί της Κυριακής, η δύναμη του τάφου έσπασε οριστικά. «Aλλά, τώρα, ο Xριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς· έγινε η απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί» (Α΄ Κορινθίους 15:20).
Ο Ιησούς Χριστός βγήκε από τον τάφο νικητής. Η ανάστασή Του επιβεβαιώνει τη νίκη Του πάνω στην αμαρτία και τον θάνατο. Χάρη στη θυσία Του, κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να δεχθεί το δώρο της αιώνιας ζωής.
«τα δικά μου πρόβατα ακούν τη φωνή μου», λέει ο Ιησούς, «και εγώ τα γνωρίζω· και με ακολουθούν. Kαι εγώ δίνω σ’ αυτά αιώνια ζωή» (Ιωάννης 10:27–28).
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Μεσίτης μας και εξακολουθεί να εργάζεται για εμάς στον ουρανό
Ο Ιησούς Χριστός «έπαθε, όταν πειράστηκε» και γι’ αυτό «μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πειράζονται» (Εβραίους 2:18). Ο Σωτήρας μας γνώρισε τη ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Αντιμετώπισε τους πειρασμούς του Σατανά (Ματθαίος 4), αλλά και την κούραση, την πίεση και τις δυσκολίες της ανθρώπινης ζωής (Λουκάς 8:22–25).
Ο απόστολος Ιωάννης γράφει: «έχουμε παράκλητο προς τον Πατέρα, τον Iησού Xριστό τον Δίκαιο. Kι αυτός είναι μέσον εξιλασμού για τις αμαρτίες μας· και όχι μονάχα για τις δικές μας, αλλά και για τις αμαρτίες όλου τού κόσμου» (Α΄ Ιωάννη 2:1–2).
Όταν η ζωή μας έρχεται ενώπιον του Θεού, ο Ιησούς παρουσιάζει τη θυσία Του για χάρη μας. Στην Αποκάλυψη 1:5 διαβάζουμε ότι ο Χριστός «μας αγάπησε και μας έλουσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα Του».
Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε την κρίση, επειδή ο Ιησούς έχει ήδη πληρώσει το τίμημα της αμαρτίας μας. Αν επιλέξουμε να δεχθούμε τη θυσία Του και να εμπιστευθούμε τη δύναμή Του για να ζούμε μαζί Του, έχουμε έναν Μεσίτη που ενεργεί για χάρη μας.
Και ο Θεός Πατέρας είναι με το μέρος μας. Η Αγία Γραφή μάς λέει: «Ο ίδιος ο Πατέρας σάς αγαπά» (Ιωάννης 16:27). Ο Πατέρας και ο Υιός επιθυμούν τη σωτηρία μας. Η ανταπόκριση, όμως, είναι δική μας επιλογή.
Ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει στη γη
«Πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο», υποσχέθηκε ο Ιησούς. «Kαι αφού πάω και σας ετοιμάσω τόπο, έρχομαι πάλι, και θα σας παραλάβω κοντά σε μένα, για να είστε και εσείς, όπου είμαι εγώ» (Ιωάννης 14:2–3).
Ο Παύλος γράφει για την ένδοξη ημέρα κατά την οποία ο Ιησούς θα επιστρέψει ως Βασιλιάς: «Ο ίδιος ο Κύριος θα κατέβει από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16).
Και τα λόγια ελπίδας του Παύλου συνεχίζονται: «και αυτοί που πέθαναν εν Xριστώ θα αναστηθούν πρώτα· έπειτα, εμείς που ζούμε, όσοι απομένουμε, θα αρπαχτούμε, ταυτόχρονα, μαζί τους, με σύννεφα, σε συνάντηση του Kυρίου στον αέρα· και έτσι, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Kύριο» (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:16–17).
Όλοι όσοι, σε κάθε εποχή της ιστορίας, επέλεξαν να ακολουθήσουν τον Χριστό θα λάβουν κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του την εκπλήρωση της υπόσχεσης της αιώνιας ζωής.
Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός θα έρθει ξανά. Έχει υποσχεθεί ότι ετοιμάζει έναν τόπο για όσους Τον ακολουθούν — έναν τόπο όπου δεν θα υπάρχει πια θάνατος, πόνος ούτε αμαρτία. Έχει υποσχεθεί ότι θα επιστρέψει και «θα σας παραλάβω κοντά σε μένα» (Ιωάννης 14:3).
Όταν επιστρέψει για να παραλάβει τον λαό Του, «θα μεταμορφωθούμε, σε μία στιγμή, σε χρόνο ενός ανοιγοκλεισίματος του ματιού, στην έσχατη σάλπιγγα· επειδή, θα σαλπίσει, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, κι εμείς θα μεταμορφωθούμε» (Α΄ Κορινθίους 15:51–52).
Σε εκείνη τη χαρμόσυνη συνάντηση θα μπορούμε να αναφωνήσουμε: «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;» (Α΄ Κορινθίους 15:55).
Και θα ευχαριστούμε «στον Θεό, ο οποίος μάς δίνει τη νίκη διαμέσου τού Kυρίου μας Iησού Xριστού» (Α΄ Κορινθίους 15:57).
Πώς επηρεάζουν τη ζωή μου η ζωή, ο θάνατος και η ανάσταση του Ιησού;
Ο Ιησούς λέει: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή» (Ιωάννης 11:25). Ο θάνατός Του πλήρωσε το τίμημα της αμαρτίας και μας δίνει τη δυνατότητα να σωθούμε από αυτήν.
Καθώς μελετάτε τη διδασκαλία του Ιησού, θα δείτε ότι όσοι Τον εμπιστεύονται και πιστεύουν σ’ Εκείνον έχουν το όνομά τους γραμμένο στο Βιβλίο της Ζωής (Εβραίους 11:6· Αποκάλυψη 3:5). Αυτή είναι η βεβαιότητα ότι υπάρχει για εμάς ένας τόπος που έχει ετοιμαστεί στον ουρανό.
Ο Ιησούς έζησε μια τέλεια ζωή. Είναι το αναμάρτητο Παράδειγμά μας και μας δείχνει τη δύναμη που μπορούμε να λάβουμε μέσα από την πίστη σ’ Εκείνον.
Ο Ιωάννης γράφει: «Όσοι, όμως, τον δέχθηκαν, σ’ αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά τού Θεού, σ’ αυτούς που πιστεύουν στο όνομά του» (Ιωάννης 1:12).
Ο Ιησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας, πληρώνοντας το τίμημα που ήταν αναγκαίο για τη συμφιλίωσή μας με τον Θεό. Αναστήθηκε νικητής απέναντι στην αμαρτία, τον διάβολο και το κακό.
Η θυσία Του μάς δίνει ελπίδα. Μας προσφέρει τη δυνατότητα θεραπείας και αποκατάστασης. Μας δίνει την ελευθερία να επιλέξουμε την αιώνια ζωή.
Οι Αντβεντιστές πιστεύουν ότι ο Υιός του Θεού, ο οποίος ταπείνωσε τον εαυτό Του και έγινε Υιός του Ανθρώπου, στέκεται σήμερα στην πόρτα της καρδιάς μας και χτυπά (Αποκάλυψη 3:20). Θέλει να είναι ο Σωτήρας και ο Μεσσίας μας. Θέλει ο καθένας μας να δεχθεί το δωρεάν δώρο της σωτηρίας Του.
Η πίστη στον Ιησού Χριστό βρίσκεται στο κέντρο της πνευματικής μας ζωής. Χωρίς Εκείνον, η ζωή χάνει το βαθύτερο νόημά της. Η επιθυμία να Τον υπηρετήσουν με ακόμη μεγαλύτερη αφοσίωση συνέβαλε στη διαμόρφωση της Αντβεντιστικής Εκκλησίας. Ο Χριστός και η ανεκτίμητη θυσία Του αποτελούν το κεντρικό μήνυμα όσων πιστεύουμε και υπηρετούμε.
Σε όλη την αιωνιότητα, θα συνεχίζουμε να γνωρίζουμε όλο και βαθύτερα την αγάπη Του και τα πολύτιμα δώρα που μας έχει χαρίσει. Η αγάπη Του μας στηρίζει. Η δύναμή Του μας ενδυναμώνει. Εκείνος είναι ο λόγος που ζούμε και η μοναδική μας ελπίδα.