Η Γένεση μάς διηγείται την ιστορία της δημιουργίας σε έξι ημέρες, την οποία ακολουθεί το πρώτο Σάββατο. Από την αρχή κιόλας βλέπουμε την αγάπη του Θεού μέσα από τη σχέση Του με τη δημιουργία: δημιουργεί έναν τέλειο κόσμο και στη συνέχεια πλάθει προσωπικά τους δύο πρώτους ανθρώπους που θα κατοικήσουν τη γη.
Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας αποδέχονται τη βιβλική αφήγηση της δημιουργίας στη Γένεση και την εικόνα ενός κόσμου που δημιουργήθηκε με σκοπό, σοφία και αγάπη. Η προσοχή, η πρόνοια και η τρυφερή φροντίδα που φανερώνει ο Θεός σε όλη αυτή τη διαδικασία μας εμπνέουν να ζούμε με ευγνωμοσύνη και να τιμούμε τον Δημιουργό μας.
Για να κατανοήσουμε βαθύτερα το νόημα που περιέχει η αφήγηση της δημιουργίας, ας δούμε πιο προσεκτικά:
Η αφήγηση της Αγίας Γραφής για τη δημιουργία της γης από τον Θεό είναι πολύ περισσότερα από μια καταγραφή της θεϊκής αρχής του κόσμου. Μας αποκαλύπτει ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και ποιο είναι το θαυμαστό σχέδιο του Θεού για την ανθρωπότητα.
Θεμελιώδες Πιστεύω 6: Η Δημιουργία
Ο Θεός έχει αποκαλύψει στην Αγία Γραφή την αυθεντική και ιστορική αφήγηση του δημιουργικού Του έργου. Δημιούργησε το σύμπαν και, σε μια πρόσφατη δημιουργία έξι ημερών, ο Κύριος δημιούργησε «τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα, και όλα όσα βρίσκονται μέσα σ’ αυτά» και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα.
Με αυτόν τον τρόπο καθιέρωσε το Σάββατο ως διαρκές μνημείο του έργου που πραγματοποίησε και ολοκλήρωσε μέσα σε έξι κυριολεκτικές ημέρες, οι οποίες μαζί με το Σάββατο αποτέλεσαν την ίδια χρονική μονάδα που σήμερα ονομάζουμε εβδομάδα.
Ο πρώτος άνδρας και η πρώτη γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα Θεού ως το αποκορύφωμα της δημιουργίας. Τους δόθηκε εξουσία πάνω στον κόσμο και η ευθύνη να τον φροντίζουν.
Όταν ολοκληρώθηκε η δημιουργία, όλα ήταν «πολύ καλά», φανερώνοντας τη δόξα του Θεού.
(Γέν. 1–2 · 5 · 11 · Έξ. 20:8–11 · Ψαλμ. 19:1–6 · 33:6, 9 · 104 · Ησ. 45:12, 18 · Πράξ. 17:24 · Κολ. 1:16 · Εβρ. 1:2 · 11:3 · Αποκ. 10:6 · 14:7)
Η εβδομάδα της Δημιουργίας
Τα πρώτα κιόλας λόγια της Αγίας Γραφής μάς αποκαλύπτουν ποιος είναι ο Δημιουργός και τι δημιούργησε:
«Στην αρχή δημιούργησε ο Θεός τον ουρανό και τη γη» (Γένεση 1:1).
Η ίδια αλήθεια επιβεβαιώνεται και στην Καινή Διαθήκη, στη Ρωμαίους 11:36:
«Eπειδή, απ’ αυτόν, και διαμέσου αυτού, και σ’ αυτόν είναι τα πάντα».
Η κυριολεκτική εβδομάδα της δημιουργίας των έξι ημερών περιγράφεται στα πρώτα δύο κεφάλαια της Γένεσης. Η γη παρουσιάζεται αρχικά ως «άμορφη και έρημη», καλυμμένη από σκοτάδι, ενώ το Πνεύμα του Θεού κινείται πάνω από τα νερά. Τότε αρχίζει το δημιουργικό έργο του Θεού (Γένεση 1:2).
Την πρώτη ημέρα…
Ο Θεός δημιούργησε το φως με τον λόγο Του.
Είδε ότι το φως ήταν καλό και το ξεχώρισε από το σκοτάδι. Ονόμασε το φως «ημέρα» και το σκοτάδι «νύχτα».
Το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν την πρώτη ημέρα της δημιουργίας (Γένεση 1:3–5).
Τη δεύτερη ημέρα…
Ο Θεός μίλησε και δημιούργησε τον ουρανό και τη θάλασσα.
Δημιούργησε ένα «στερέωμα ανάμεσα στα νερά», χωρίζοντας τα νερά που βρίσκονταν επάνω από τη γη από εκείνα που βρίσκονταν επάνω στη γη. Το στερέωμα αυτό το ονόμασε «ουρανό».
Το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν τη δεύτερη ημέρα (Γένεση 1:6–8).
Την τρίτη ημέρα…
Ο Θεός μίλησε και συγκέντρωσε τα νερά, ώστε να φανερωθεί η ξηρά. Ονόμασε την ξηρά «γη» και τα συγκεντρωμένα νερά «θάλασσες».
Ο Θεός είδε ότι ήταν καλό και έδωσε στη γη τη δύναμη να βλαστήσει φυτά, λουλούδια και δέντρα, που θα έδιναν καρπούς.
Το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν την τρίτη ημέρα (Γένεση 1:9–13).
Την τέταρτη ημέρα…
Ο Θεός δημιούργησε τα φωτεινά σώματα στον ουρανό, ώστε να φωτίζουν τη γη και να διακρίνουν τις εποχές.
Έτσι δημιούργησε τον ήλιο για να «εξουσιάζει επάνω στην ημέρα» και τη σελήνη και τα άστρα για να «εξουσιάζει επάνω στη νύχτα».
Ο Θεός είδε ότι ήταν καλό, και το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν την τέταρτη ημέρα (Γένεση 1:14–19).
Την πέμπτη ημέρα…
Ο Θεός μίλησε και δημιούργησε κάθε είδους ζωντανό πλάσμα, μεγάλο και μικρό, για να γεμίσει τα νερά. Δημιούργησε επίσης κάθε είδους πουλί για να πετά στον ουρανό.
Όταν είδε ότι ήταν καλό, ευλόγησε τα πλάσματα και τα πρόσταξε να πληθυνθούν και να γεμίσουν τις θάλασσες και τον ουρανό.
Το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν την πέμπτη ημέρα (Γένεση 1:20–23).
Την έκτη ημέρα…
Ο Θεός μίλησε και δημιούργησε τα ζώα της γης, τα κτήνη και κάθε πλάσμα που κινείται επάνω στη γη.
Στη συνέχεια, όμως, έκανε κάτι διαφορετικό.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλα είχαν έρθει στην ύπαρξη με τον λόγο Του. Για τη δημιουργία του ανθρώπου, όμως, πήρε «χώμα τής γης» και έπλασε προσωπικά το πρώτο ανθρώπινο ον. Έπειτα «εμφύσησε στα ρουθούνια του πνοή ζωής, και έγινε ο άνθρωπος σε ψυχή που ζει» (Γένεση 2:7).
Και ακόμη περισσότερο, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού, σύμφωνα με την «ομοίωσή» Του (Γένεση 1:26).
Ο Θεός είδε όλα όσα είχε δημιουργήσει και ήταν πολύ καλά. Το βράδυ και το πρωί αποτέλεσαν την έκτη ημέρα (Γένεση 1:24–31).
Την έβδομη ημέρα…
Ο Θεός είδε ότι το δημιουργικό Του έργο είχε ολοκληρωθεί και αναπαύθηκε.
Ευλόγησε την έβδομη ημέρα και την αγίασε, επειδή σε αυτήν αναπαύθηκε από όλο το έργο της δημιουργίας Του (Γένεση 2:1–3).
Ο Θεός καθιέρωσε το Σάββατο κατά την εβδομάδα της Δημιουργίας
Ο Θεός δεν «αναπαύθηκε» απλώς την έβδομη ημέρα, αλλά ξεχώρισε αυτή την ημέρα ως ημέρα ανάπαυσης. Την ευλόγησε, την αγίασε και κάλεσε και τα δημιουργήματά Του να αναπαύονται.
Η τέταρτη εντολή (Έξοδος 20:8–11) καλεί τον άνθρωπο να θυμάται την ημέρα του Σαββάτου και να την αγιάζει. Αυτή η υπενθύμιση μας παραπέμπει στην ολοκλήρωση της ίδιας της εβδομάδας της Δημιουργίας, όταν ο Θεός αφιέρωσε χρόνο για να χαρεί τον κόσμο μαζί με τους ανθρώπους που είχε δημιουργήσει.
Όταν ολοκληρώθηκαν ο ουρανός και η γη, ο Θεός σταμάτησε το δημιουργικό Του έργο. Και μας καλεί να σταματάμε κι εμείς μαζί Του κάθε εβδομάδα, ως υπενθύμιση ότι Εκείνος είναι ο Δημιουργός μας και ότι αυτός ο κόσμος μάς δόθηκε για να ζούμε μέσα του και να τον φροντίζουμε.
Του οφείλουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Και όταν αφιερώνουμε χρόνο για να εκτιμήσουμε τη δημιουργία Του, Τον τιμούμε και ερχόμαστε πιο κοντά Του.
Η Θεότητα δημιούργησε το σύμπαν με τον λόγο Του
Με την παντοδυναμία της Θεότητας, της Αγίας Τριάδας, το σύμπαν ήρθε στην ύπαρξη με τον λόγο του Θεού. Η αφήγηση της Γένεσης μάς δείχνει ακόμη περισσότερα για το πώς πραγματοποιήθηκε η δημιουργία: ήταν έργο του Θεού Πατέρα, του Ιησού, του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος, που ενήργησαν μαζί.
Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη λέει: «ΣTHN αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. Aυτός ήταν στην αρχή προς τον Θεό. Όλα έγιναν διαμέσου αυτού· και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έχει γίνει» (Ιωάννης 1:1–3).
Ο «Λόγος» στον οποίο αναφέρεται ο Ιωάννης είναι ο ίδιος ο Ιησούς. Έτσι, ο Ιωάννης Τον παρουσιάζει ως ενεργό και θεμελιώδη Πρόσωπο στο έργο της δημιουργίας.
Στο δεύτερο κιόλας εδάφιο της Αγίας Γραφής διαβάζουμε ότι το Πνεύμα του Θεού κινούνταν πάνω από τα νερά (Γένεση 1:2). Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα συμμετείχαν, λοιπόν, μαζί στη δημιουργία του σύμπαντος. Υπήρχε σχέδιο, σχέση, πρόθεση και ενότητα.
Ο Θεός θέλησε επίσης ο άνθρωπος να συμμετέχει δημιουργικά μέσα στον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε. Μας έπλασε ως όντα με δημιουργικότητα, και ο Αδάμ συμμετείχε ονομάζοντας τα ζώα (Γένεση 2:20).
Με την ίδια προσωπική φροντίδα με την οποία δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα, ο Θεός γνωρίζει και τον καθένα μας πριν ακόμη γεννηθούμε (Ιερεμίας 1:5).
Έχουμε δημιουργικότητα επειδή ο Θεός μάς δημιούργησε κατ’ εικόνα Του. Έχουμε την ικανότητα να δημιουργούμε σχέσεις επειδή Εκείνος είναι Θεός σχέσης. Μπορούμε να αγαπάμε, να φροντίζουμε και να επιλέγουμε ελεύθερα επειδή ο Θεός μάς έπλασε με αυτές τις δυνατότητες.
Η γνώση ότι ο Θεός μάς δημιούργησε με αυτόν τον τρόπο μάς βοηθά να Τον γνωρίζουμε βαθύτερα, να Του δίνουμε δόξα και να Τον αγαπάμε.
Η σημασία τού να γνωρίζουμε τον Θεό ως Δημιουργό μας
Όταν ο Θεός δημιούργησε το σύμπαν, το έκανε με φροντίδα, σοφία και πρόνοια. Η σειρά με την οποία δημιούργησε τη γη και όλα όσα ζουν επάνω της φανερώνει έναν προσεκτικό και ολοκληρωμένο σχεδιασμό.
Η αφήγηση της Δημιουργίας στη Γένεση παρουσιάζει μια οργανωμένη πορεία για την ανάπτυξη της ζωής
Πρώτα, ο Θεός διαμόρφωσε τα νερά και τον ουρανό, και στη συνέχεια ξεχώρισε την ξηρά. Πάνω στη γη δημιούργησε κάθε είδους βλάστηση.
Έπειτα δημιούργησε τα φωτεινά σώματα του ουρανού, που σχετίζονται με τους κύκλους της ημέρας, της νύχτας και των εποχών. Αφού υπήρχαν πλέον ξηρά, νερά και φυτική ζωή, ο Θεός γέμισε τον ουρανό με πουλιά, τις θάλασσες με ψάρια και άλλα θαλάσσια πλάσματα και τη γη με ζώα — και τέλος με τον άνθρωπο.
Σε όλη την εβδομάδα της Δημιουργίας βλέπουμε τον Θεό να διαμορφώνει πρώτα τους χώρους και στη συνέχεια να τους γεμίζει σύμφωνα με το σχέδιό Του. Κάθε στάδιο προετοίμαζε το επόμενο, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου Του. Και όταν όλα τελείωσαν, αναπαύθηκε.
Η αφήγηση της Δημιουργίας στη Γένεση αποκαλύπτει την ιδιαίτερη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο
Από το πρώτο φως μέχρι τη δημιουργία των ζώων, ο Θεός έφερε τα δημιουργήματά Του στην ύπαρξη με τον λόγο Του.
Όταν όμως ήρθε η στιγμή να δημιουργηθεί ο άνθρωπος, τα Πρόσωπα της Θεότητας εκφράζουν μια ιδιαίτερη πρόθεση:
«Aς κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση» (Γένεση 1:26).
Ο Θεός εξέφρασε την πρόθεσή Του, αλλά αυτή τη φορά η αφήγηση γίνεται πιο προσωπική. Πήρε χώμα από τη γη, έπλασε τον άνθρωπο και εμφύσησε μέσα του την πνοή της ζωής.
Η εικόνα είναι βαθιά προσωπική: ο Θεός δίνει ο ίδιος ζωή στον άνθρωπο που μόλις έχει πλάσει. Ο πρώτος άνθρωπος ονομάζεται Αδάμ.
Ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ κατ’ εικόνα Του και του έδωσε ζωή (Γένεση 1:26· 2:7).
Βλέποντας ότι δεν ήταν καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος, δημιούργησε τη γυναίκα από την πλευρά του Αδάμ (Γένεση 2:21–25).
Ο Θεός ευλόγησε τον άνδρα και τη γυναίκα, τους κάλεσε να αυξηθούν και να γεμίσουν τη γη και τους εμπιστεύθηκε ευθύνη επάνω στη δημιουργία (Γένεση 1:28).
Φύτεψε τον Κήπο της Εδέμ για τον Αδάμ και την Εύα και τον γέμισε με δέντρα όμορφα στην όψη και κατάλληλα για τροφή (Γένεση 2:8–9).
Έδωσε στον άνθρωπο εξουσία και ευθύνη απέναντι στα άλλα ζωντανά πλάσματα της γης (Γένεση 1:26).
Μέσα σε αυτή την τάξη της δημιουργίας, ο Αδάμ και η Εύα παρουσιάζονται σαφώς ως διαφορετικοί από τα υπόλοιπα ζώα. Κανένα άλλο πλάσμα της γης δεν δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού.
Ο Θεός επέτρεψε ακόμη στον Αδάμ να δώσει ονόματα στα άλλα ζώα, προσκαλώντας τον έτσι να συμμετάσχει ενεργά μέσα στη δημιουργία.
Επιπλέον, εμπιστεύθηκε στους πρώτους ανθρώπους τη διαχείριση και φροντίδα της γης.
Κανένα άλλο δημιούργημα δεν παρουσιάζεται να έχει την ίδια προσωπική σχέση με τον Θεό ή την ίδια ευθύνη απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο.
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με έναν ιδιαίτερο σκοπό και επιθυμεί να έχει μαζί μας μια προσωπική και ουσιαστική σχέση.
Τι σημαίνει για εμάς σήμερα η ιστορία της Δημιουργίας
Ως Χριστιανοί, αλλά και ως άνθρωποι, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε από πού προερχόμαστε.
Ο Λόγος του Θεού μάς παρουσιάζει την αρχή του κόσμου και ολόκληρης της δημιουργίας. Εκεί βρίσκεται επίσης η αρχή της ανθρωπότητας, της σχέσης μας με τον Θεό, της σχέσης μας μεταξύ μας και της σχέσης μας με τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Η ανάγκη να ανήκουμε κάπου είναι βαθιά ανθρώπινη. Το να γνωρίζουμε ότι έχουμε θέση μέσα σε ένα μεγαλύτερο σχέδιο, ότι η ζωή μας έχει αξία και ότι είμαστε αγαπητοί, αποτελεί βασικό στοιχείο μιας ολοκληρωμένης ζωής. Η αίσθηση σκοπού και προορισμού συμβάλλει ουσιαστικά στην ευημερία και την ψυχική μας ισορροπία.
Το να γνωρίζουμε ότι δημιουργηθήκαμε — και με ποιον τρόπο δημιουργηθήκαμε — μας βοηθά επίσης να κατανοήσουμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η ύπαρξή μας δεν είναι τυχαία. Ήμασταν μέρος του σχεδίου του Θεού και εξακολουθούμε να είμαστε. Έχουμε τη δική μας θέση μέσα στη δημιουργία και έναν σκοπό μέσα σε αυτήν.
Ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα και τη γυναίκα με συμπληρωματικά χαρακτηριστικά, ώστε να μπορούν να συνδέονται και να πορεύονται μαζί.
Έχουμε έναν τόπο για να ζούμε επειδή ο Θεός τον δημιούργησε και φρόντισε να είναι καλός πριν τοποθετήσει τον άνθρωπο μέσα σε αυτόν.
Έχουμε τροφή και όσα χρειάζονται για τη ζωή επειδή ο Θεός δημιούργησε τη γη με φυτά, δέντρα, σπόρους και καρπούς που συντηρούν τον άνθρωπο.
Έχουμε επίσης ευθύνη, επειδή ο Θεός μάς εμπιστεύθηκε τη φροντίδα της γης και των ζωντανών πλασμάτων της.
Η ύπαρξή σας έχει αξία. Ο Θεός σας θέλησε, σας σχεδίασε, σας φροντίζει και σας δημιούργησε με σκοπό. Μέσω του Ιησού Χριστού έχουμε ζωή, και αυτή η ιστορία ξεκινά ήδη από την αρχή της δημιουργίας.
Στην καθημερινή μας ζωή μπορούμε να ζούμε με ευγνωμοσύνη προς τον Σωτήρα και Δημιουργό μας. Παρόλο που η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο μέσα από την ελεύθερη ανθρώπινη επιλογή, μπορούμε να γνωρίζουμε ότι «o Λυτρωτής μoυ ζει, και θα εγερθεί στoυς έσχατoυς καιρoύς επάνω στη γη» (Ιώβ 19:25) — στη γη που ο ίδιος δημιούργησε με τόση φροντίδα για εμάς.