Σχολή Σαββάτου

Η επικοινωνία από τον Θεό δεν περιορίζεται αποκλειστικά στην εποχή της Αγίας Γραφής. Όπως θα δούμε τις επόμενες εβδομάδες, ο Θεός μιλά στους ανθρώπους διαρκώς, και τα λόγια Του θα εκδηλώνονται με σύγχρονους τρόπους μέχρι την επιστροφή του Χριστού.

Η Έλεν Γκουλντ Χάρμον (Χουάιτ) και η δίδυμη αδελφή της, Ελίζαμπεθ, γεννήθηκαν στις 26 Νοεμβρίου 1827 στο Γκόρχαμ της πολιτείας Μέιν. Ήταν οι μικρότερες από τα οκτώ παιδιά του Ρόμπερτ και της Γιούνις Χάρμον. Λίγα χρόνια αργότερα, η οικογένεια μετακόμισε στο Πόρτλαντ του Μέιν, όπου ο Ρόμπερτ Χάρμον ήλπιζε να επεκτείνει την επιχείρηση του στην κατασκευή καπέλων. Σε ηλικία εννέα ετών, η Έλεν υπέστη έναν σοβαρό τραυματισμό που την επηρέασε σωματικά, συναισθηματικά και κοινωνικά. Ενώ βρισκόταν σε ένα πάρκο κοντά στο σπίτι της, μια θυμωμένη συμμαθήτριά της πέταξε μια πέτρα που τη χτύπησε στο πρόσωπο, αφήνοντάς την σε ημιλιπόθυμη κατάσταση για αρκετές εβδομάδες. Το ατύχημα αυτό έβαλε απότομα τέλος στη σχολική της εκπαίδευση και της άφησε προβλήματα υγείας για όλη της τη ζωή. Οι τραυματισμοί στο πρόσωπο την έκαναν επίσης να αισθάνεται ανασφάλεια για την εμφάνισή της, περιορίζοντας τις κοινωνικές της επαφές.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, η νεαρή Έλεν Χάρμον άρχισε να σκέφτεται έντονα το πνευματικό της μέλλον. Φοβόταν τον Θεό και ένιωθε ανάξια για τον ουρανό. Αυτά τα αισθήματα φόβου εντάθηκαν όταν η οικογένεια Χάρμον αποδέχτηκε το κήρυγμα των Μιλεριτών σχετικά με την επικείμενη δεύτερη έλευση του Ιησού. Ακόμη και μετά τη βάπτισή της με κατάδυση στη Μεθοδιστική Εκκλησία το 1842, η Έλεν δεν ένιωθε άξια της αγάπης του Θεού. Πίστευε ότι ήταν «χαμένη για πάντα» (L.S., σελ. 29, βλ. επίσης σελ. 20-31).

Μέσα σε αυτές τις βασανιστικές σκέψεις, η νεαρή Έλεν είχε δει δύο όνειρα που άρχισαν να αλλάζουν την εικόνα της για τον Θεό. Όμως, μόνο όταν γνώρισε τον Λέβι Στόκμαν, έναν Μεθοδιστή ιεροκήρυκα, κατάλαβε πραγματικά και ένιωσε την αγάπη και τη χάρη του Θεού. Ήταν σαν να της μίλησε ο ίδιος ο Θεός μέσα στην απόγνωσή της. «Τότε η πίστη κατέλαβε την καρδιά μου», έγραψε αργότερα. «Ένιωσα βαθιά αγάπη για τον Θεό και είχα τη μαρτυρία του Πνεύματός Του ότι οι αμαρτίες μου είχαν συγχωρεθεί. Η εικόνα που είχα για τον Πατέρα άλλαξε. Τον έβλεπα πλέον ως έναν καλό και στοργικό γονέα και όχι ως έναν αυστηρό τύραννο που απαιτεί τυφλή υπακοή. Η καρδιά μου στράφηκε προς Εκείνον με βαθιά και θερμή αγάπη» (L.S., σελ. 39). Την ίδια περίοδο, η Έλεν Χουάιτ κατανόησε επίσης τη διδασκαλία για την «κατάσταση των νεκρών» και σταδιακά συνειδητοποίησε ότι δεν υπάρχει μια αιώνια και ατελείωτη πύρινη κόλαση. Αυτή η νέα κατανόηση του Θεού και της αγάπης Του άλλαξε ολοκληρωτικά τη στάση της ζωής της. Όπως θα μαθαίνουμε κάθε Παρασκευή τις επόμενες εβδομάδες, η Έλεν Χουάιτ αγάπησε βαθιά τον Ιησού και Τον υπηρέτησε πιστά για το υπόλοιπο της ζωής της.