Σχολή Σαββάτου

Μάθημα Σχολής Σαββάτου για ενήλικες.

Ο Θεός καλεί προφήτες σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και για ιδιαίτερους σκοπούς. Εμφανίζονται για να μεταφέρουν τα μηνύματα που είναι αναγκαία για τη συγκεκριμένη εποχή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας πιστεύουν ότι η Έλεν Χουάιτ υπήρξε ένα τέτοιο πρόσωπο, το οποίο εκδήλωσε μια σύγχρονη μορφή του προφητικού χαρίσματος, λειτουργώντας ως προφήτισσα της οποίας τα συγγράμματα, αν και θεόπνευστα, δεν περιλαμβάνονται στον Κανόνα της Αγίας Γραφής (περισσότερα γι’ αυτό στα επόμενα μαθήματα). Η Έλεν Χάρμον (Χουάιτ) έλαβε την πρώτη της κλήση τον Δεκέμβριο του 1844, λίγες εβδομάδες αφότου οι Μιλερίτες Αντβεντιστές περίμεναν την επιστροφή του Ιησού, βασιζόμενοι στο Δανιήλ 8:14: «Mέχρι 2.300 ημερονύκτια· τότε, το αγιαστήριο θα καθαριστεί».

Αν και ο Γουίλιαμ Μίλερ δεν όρισε ποτέ ακριβή ημερομηνία, οι ακόλουθοί του κατέληξαν τελικά στην 22α Οκτωβρίου 1844 ως την ημέρα επιστροφής του Χριστού στη γη, βασιζόμενοι στον βιβλικό υπολογισμό του χρόνου για την Ημέρα του Εξιλασμού. Αυτή η πεποίθηση προκάλεσε τεράστια προσμονή σε χιλιάδες ανθρώπους στη Βόρεια Αμερική και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Πίστευαν ότι σύντομα θα ενώνονταν με τον Σωτήρα τους στον ουρανό. Και ο ίδιος ο Μίλερ γέμισε ενθουσιασμό καθώς πλησίαζε η αναμενόμενη Έλευση.

Όμως ο Χριστός δεν εμφανίστηκε, και οι πιστοί Μιλερίτες βίωσαν ένα από τα πιο συγκλονιστικά ιστορικά γεγονότα, τη Μεγάλη Απογοήτευση.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Θεός έδωσε στην Έλεν Χάρμον (Χουάιτ) το πρώτο της όραμα. Το βασικό μήνυμά Του ήταν να ενθαρρύνει τόσο την ίδια όσο και τους απογοητευμένους πιστούς ότι ο Θεός ήταν ακόμα μαζί τους, παρά τη λανθασμένη τους ερμηνεία. Το όραμα έδειχνε ένα μονοπάτι που ξεκινούσε από τη γη και κατευθύνονταν προς την ουράνια Ιερουσαλήμ. Πάνω σε αυτό το μονοπάτι βρίσκονταν οι πιστοί Αντβεντιστές ταξιδεύοντας προς την Αγία Πόλη. Και «αν κρατούσαν τα μάτια τους προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος βρισκόταν ακριβώς μπροστά τους οδηγώντας τους στην πόλη, θα ήταν ασφαλείς» (S.G, τόμ. 2, σελ. 31).

Το όραμα αυτό ήταν ένα χαρμόσυνο μήνυμα. Ο Θεός άρχιζε να δημιουργεί ένα νέο κίνημα μέσα από τη σύγχυση της απογοήτευσης. Ο Ιησούς εξακολουθούσε να είναι ακόμα μαζί τους. Η επιστροφή Του παρέμενε βέβαιη. Συνέχιζε να τους οδηγεί στο μονοπάτι της σωτηρίας. Το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να κρατούν τα μάτια τους «σταθερά» στραμμένα σε Εκείνον. Είχαν κάθε λόγο να μη χάσουν την ελπίδα τους, ακόμη και μέσα σε τόση αναστάτωση και απογοήτευση.

Έτσι, η Έλεν Χάρμον (Χουάιτ), μια 17χρονη έφηβη, κλήθηκε στην προφητική της αποστολή. Ο δρόμος της δεν ήταν εύκολος, ειδικά στην αρχή.

Αν και αυτό το χάρισμα έγινε σταδιακά αποδεκτό ως γνήσιο, η ίδια φοβόταν να γίνει αγγελιοφόρος του Θεού. Το να είναι κανείς προφήτης του Θεού δεν υπήρξε ποτέ κάτι εύκολο ούτε τιμητικό. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, εκείνη να υποταχθεί στο κάλεσμα του Θεού;

Την επόμενη εβδομάδα θα εξετάσουμε πιο προσεκτικά το ιδιαίτερο έργο και τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, κάποιες από τις οποίες αντανακλώνται επίσης στη ζωή και το έργο της Έλεν Χουάιτ, όπως θα μάθουμε την ερχόμενη Παρασκευή.